Rozdział czternasty

Parę dni później

                    Wielkie pakowanie. Młoda brunetka biegała po mieszkaniu w celu znalezienia najpotrzebniejszych rzeczy.

- Nie mogłaś się spakować wcześniej? – Krystian próbował obejrzeć odcinek swojego ulubionego serialu.
- Dobrze wiesz, że takie rzeczy zostawiam na ostatnią chwilę. Z reguły wtedy idzie mi to zręczniej. – krzyknęła z łazienki. – Pliss, pomóż mi. – dodała po tym, jak w pośpiechu zrzuciła na podłogę mydelniczkę.
- Dobra, już idę. – odparł zrezygnowany brunet.

                    Dwie godziny później Karolina była gotowa do wyjazdu. Krystian zniósł walizkę siostry do auta, by nie musieć siłować się z nią następnego dnia rano.

- Dzięki, brat. Jesteś super. – przytuliła o głowę wyższego od siebie mężczyznę.
- Nie ma sprawy, a teraz idź spać. Wstajemy o czwartej. – wygonił ją do domu. Sam wrócił chwilę później.

                    Następnego dnia Karolina obudziła się za 20 czwarta. Postanowiła, że od razu wstanie i weźmie prysznic, a potem przygotuje śniadanie dla siebie i Krystiana. Jak zaplanowała, tak zrobiła.

                    Na śniadanie przygotowała ich ulubioną jajecznicę z szynką i szczypiorkiem, do tego zaparzyła sobie herbatę, a dla Krystiana zrobiła kawę w ekspresie.

                    Po śniadaniu wyjechali do parafii księdza Pawła, gdzie była już większa część uczestników wycieczki, między innymi byli także Agnieszka i Przemek. Oboje ucieszyli się na widok swojej przyjaciółki.

- Hej, mała. – pocałował przyjaciółkę w policzek.
- Hej, siostra. – przywitała się Aga.
- Hej, kochani. – przytuliła ich na powitanie. – Wy się jeszcze nie znacie. – zauważyła Karo. – Przemek, to Aga, moja the best. Aga, to Przemek, mój przyjaciel, który jest nim już od jedenastu lat. – uśmiechnęła się. Oboje podali sobie dłonie, wymieniając się zalotnymi uśmiechami.
- Karolina! – krzyknął stojący 20 metrów dalej ksiądz Paweł.
- O, Szczęść Boże. Dobrze, że jesteś. – podali sobie dłonie w geście przywitania.

                    Parę minut po piątej wszyscy zajęli swoje miejsca w autokarze. Przemek usiadł z Olą, koleżanką Agi z klasy, tuż przez telewizorem w połowie pojazdu, a Karolina i Agnieszka za nimi.

                    Czekała ich ponad 20-godzinna jazda.Co trzy lub cztery godziny mieli postoje, lecz mimo to podróż nieco ich wykańczała.

- Karls, mówiłaś, że Ty i Agnieszka tworzycie świetny duet. Zaśpiewajcie coś. – zaproponował Przemek.
- Um .. – Karolina spojrzała na siedzącą obok brunetkę. Uśmiechając się obie się zgodziły.
- Ale co śpiewamy? – spytała Aga.
- Someone Like You, czy Rolling In The Deep?
- Rolling In The Deep. – wybrała Aga.

                    Dziewczyny zaczęły śpiewać, tym samym robiąc furorę wśród wszystkich uczestników. Obie idealnie zgrały się głosem, dzięki czemu tworzą rewelacyjny duet. Co zresztą przyznał każdy, kto je usłyszał.

                    Po koncercie dziewczyn dołączyła się cała reszta i cały autokar zaangażował się w muzyczny nastrój. Tak biegły godziny, aż do wieczora, kiedy to połowa autokaru zasnęła, a razem z nimi Aga. Przemek poprosił Olę, by zamieniła się miejscami z Karoliną. Ola też już zasypiała, a Przemek chciał porozmawiać ze swoją przyjaciółką.

- Co tam u Kasi? Tak sobie pomyślałam, że moglibyśmy iść na podwójną randkę. – uśmiechnęła się.
- Wiesz, to nie najlepszy pomysł. Ostatnio przeżywamy kryzys w związku. – przyznał się.
- Kryzys?
- Kaśka często się wścieka na mnie. Wszystko jej przeszkadza. To, że spotkam się z kumplami, a nie z nią, że czasem wolałbym posiedzieć w domu, kiedy ona chce gdzieś wyjść. – zwierzał się.
-Rozumiem. Ale kochasz ją, prawda?
- Nie. – powiedział, po chwili ciszy. – To musiało być jedynie zauroczenie, które widocznie znikło. - Przykro mi.
- Nie przejmuj się. – puścił jej oczko. – Ona też już to zauważyła ze swojej strony, więc myślę, że rozstanie będzie najlepszą opcją. – odparł.
- Fajnie podejście. Zupełny lajt. – skomentowała.
- Wiesz, czasami szukamy miłości zbyt daleko, nie wiedząc, że ona stoi tuż obok. – brzmiał tajemniczo. Zamilkli. Patrząc sobie w oczy zapomnieli o tym, gdzie są. Nic się wtedy nie liczyło.