Rozdział II

Obudził się, spojrzał na telefon w celu sprawdzenia godziny, lecz jego uwagę przykuł sms od Kasi, jego dziewczyny.

„Skarbie, przypominam Ci,

że jutro idziemy na obiad imieninowy

do księdza Pawła.

Kocham Cię.”

Odpisał, że pamięta, i że też ją kocha. Po wysłaniu tego sms zaczął się zastanawiać nad tym co ich łączy. Poszedł zjeść śniadanie, a po dwóch godzinach był już pod domem Kasi.

- Hej Słońce, pięknie wyglądasz. – powiedział całując ją na powitanie.

- Hej Kochanie, dziękuję. – odpowiedziała uśmiechając się zalotnie.

***

- Patryk? Nie za wcześnie? – nie spodziewała się go godzinę wcześniej.

- A tak jakoś. – uśmiechnął się i dodał – Ale nie gniewasz się na mnie?

- No coś Ty. – uśmiechnęła się zalotnie – ja miałabym się na Ciebie gniewać?

- No nie wiem. – uśmiechnął się do niej.

- Głupek – pokręciła głową chichocząc przy tym, a on zaśmiał się.

Godzinę później byli na plebani.

- To co dzieciaki, wsiadajcie. – powiedział ksiądz Konrad.

Chwilę później byli już u księdza Pawła.

***

- Piłeś! – ksiądz Paweł zauważył przyjaciela stojącego z boku auli, w której odbywał się obiad.

- Dlatego przyjechałem busem. – odpowiedział obojętnie.

- Miałeś nie pić. Gadaliśmy o tym.

- Musiałem. – odwarknął.

- Bo? – Paweł nie był zachwycony zachowaniem ks. Michała, a ten wolałby być teraz sam.

- Bo miałem powód. – Gdyby nie fakt gdzie się znajdowali, Michał pewnie zacząłby się kłócić z przyjacielem.

- Michał .. – Paweł zirytował się. Michał coraz częściej sięgał po trunek, przez co częściej nie dało się z nim normalne rozmawiać.

***

- Przemek? Ale niespodzianka. – Karolina uśmiechnęła się, była lekko zaskoczona spotkaniem kumpla.

- Karolina? Miło Cię znów zobaczyć. – powiedział.

- Kotku.. – nagle podbiegła do nich dziewczyna w jasnej krótkiej sukience – może mnie przedstawisz co? – spytała przyjaźnie się uśmiechając.

- Karolina, to Kasia, moja dziewczyna. Kasia, to Karolina, moja koleżanka z podstawówki.

- Miło mi. – powiedziała Karolina.

- Wzajemnie. – Kasia wydała się być mila.

- Przepraszam, ale mogę zabrać Wam na moment Karolinę? – podszedł ksiądz Michał.

- Jasne. – odpowiedziała Karo, po czym odeszli na bok.

- Znowu nie widzieliśmy się dwa miesiące. – powiedział patrząc na nią w sposób, jakby chciał zapamiętać każdy jej kawałek.

- Tak wiem, ale wie ksiądz, ostatnio mam praktyki. Marcin często prosi mnie, żebym zostawała dłużej..

- Rozumiem.. – nadal na nią patrzył. – Jesteś z szefem na „ty”?

- Z jego synem owszem. – oznajmiła. – Czemu ksiądz tak mi się przygląda?

- Przepraszam. – tym razem oboje patrzyli na siebie jak zahipnotyzowani. Wyrwał ich dopiero głos księdza Pawła.

- Karolina, Michał, zapraszam do stołu. – na te słowa oboje wzdrygnęli, po czym speszeni tą sytuacją ruszyli w stronę stołu.

W gronie ich wspólnych znajomych był ktoś, kto ich przez chwilę obserwował. Był to Patryk. Wiedział, że Karolina coś do niego czuje. Za każdym razem, gdy się spotykali w większym gronie, ktoś pytał go o nią. Karolinę również o to pytali. Ona wiedziała, a raczej podejrzewała, że Patryk też coś do niej czuje. Żadne z nich nie potrafiło się przyznać do tego uczucia. Ona liczyła, że on wykona ten pierwszy krok, on liczył na to samo, tyle, że z jej strony.