Rozdział VII

          Miała niespokojny sen. Śniła jej się rozmowa dwóch księży, których znała i ceniła, którym bezgranicznie zaufała.

- Jak mogłeś? Obiecałeś, że więcej się do niej nie zbliżysz! – krzyczał ks. Paweł, był wściekły na przyjaciela.

- Wiem, co obiecywałem. Sprowokowała mnie. Nie mogłem się jej oprzeć. – tłumaczył się ks. Michał.

- Jesteś księdzem, pamiętasz? Odpowiadasz również za jej uczucia.

- Wiem, dobra?! Wiem.. – wybuchł.

- Uspokój się. Dobra, na pewno jest jakieś wyście. – Paweł próbował coś wymyślić.

- Człowieku, Karls jest w ciąży! Nosi moje dziecko! – krzyczał.

Po tych słowach Karolina obudziła się zalana potem. Chwilę leżała myśląc o tym śnie.

- To tylko sen, tylko sen. – powtarzała sobie.

          Zerknęła na telefon, by sprawdzić, która godzina. Dochodziła piąta. Dziewczynie nie chciało się już spać, więc postanowiła wstać. Udała się do łazienki, wzięła prysznic, potem poszła do kuchni zrobić sobie śniadanie.

          Siedziała przy stole w jadalni, kiedy dostała wiadomość od Przemka. Napisał, że chciałby się z nią spotkać dzisiaj po południu. Odpisała mu, że chętnie się z nim zobaczy, i że kończy po drugiej. On na to, że po nią przyjdzie i zabierze ją na kawę. Po rozmowie dziewczyna wyszła na dwór z psem, po czym zaczęła szykować się do pracy.

          Pół godziny później była gotowa do wyjścia. Wychodząc włożyła w uszy słuchawki i rozmarzyła się. Nie musiała się spieszyć, dzięki czemu powędrowała najpierw do swojej ulubionej kawiarni po kawę na wynos.

- Słucham, w czym mogę pomóc? - spytała uprzejmie sprzedawczyni.

- Poproszę cappuccino na wynos. – uśmiechnęła się.

- Już podaję. – sprzedawczyni poszła po napój – To będzie 2.50zł. – wróciła.

- Dziękuję. Życzę miłego dnia. – odpowiedziała. Karo była dziś w wyjątkowo dobrym nastroju.

- Dziękuję i wzajemnie. – odpowiedziała ekspedientka.

          Miała zamiar wejść do studia, kiedy zabrzmiał dzwonek powiadamiający o połączeniu. Karolina szybkim krokiem weszła do środka, witając się z będącym już w pracy Marcinem. Odstawiła kawę na ladę obok górki zdjęć legitymacyjnych, które były prawie gotowe do odbioru. Wystarczyło je jedynie pociąć, co jak się później okazało było zadaniem Karoliny. Odebrała telefon.

- Słucham? – odezwała się z uśmiechem.

- Karolina? Szczęść Boże. – uśmiechnął się ks. Paweł.

- Szczęść Boże. – odpowiedziała – Co tam u księdza? – spytała.

- A w porządku, tylko mam sporo spraw na głowie. – oznajmił. – Będziesz dzisiaj w szkole? – spytał.

- Nie, a czemu ksiądz pyta? – opowiedziała pytaniem na pytanie.

- Mam dla Ciebie kilka dokumentów do wypełnienia, odnośnie Taizé.

- Aha. To może ksiądz zostawi je w sekretariacie, co? – zaproponowała – Być może będę jutro, bo Jesika ma jakąś sprawę do wychowawczyni.

- Wiesz co, to nie jest głupi pomysł, ale za godzinę jadę do Łodzi, a jak wejdę do sekretariatu, to prędko stamtąd nie wyjdę. – zaśmiał się ksiądz.

- Rozumiem. – odpowiedziała chichocząc.

- Wpadnę do Ciebie do studia przed wyjazdem, dobrze? – spytał.

- Dobrze, to będę czekać. – uśmiechnęła się.

- Zatem do zobaczenia. – pożegnał się ksiądz.

- Do zobaczenia. – powiedziała i rozłączyła się.

          Po zakończeniu rozmowy Karolina zdjęła kurtkę zanosząc ją na zaplecze, po czym wróciła i zajęła miejsce za ladą. Biorąc do ręki kawę i popijając ją rozpoczęła konwersację z jej tymczasowym opiekunem.
- Zgaduję, że wycięcie zdjęć należy dzisiaj do moich obowiązków, mam rację? – spytała lekko się uśmiechając.
- Trafiłaś w dziesiątkę. – rzucił – Pod ladą są nożyczki. – dodał.

Karolina wzięła się za wycinanie zdjęć. Zapanowała prawie idealna cisza, całkiem przyjemna, choć w pomieszczeniu dało się słyszeć odgłosy ich aktualnych czynności. Marcin zajmował się obróbką zdjęć, miał na to zlecenie jeszcze 20 minut, bo mężczyzna, który zlecił to zadanie bardzo się spieszył z odbiorem zdjęć.

Tą przyjemną ciszę przerwała Jesika, która właśnie przyszła do pracy. Przywitała się i skierowała na zaplecze biorąc ze sobą przyjaciółkę, żeby zjeść razem drugie śniadanie.